fbpx
Zaznacz stronę

PRZEWODNIK KULINARNY PO RUMUNII

Kuchnia rumuńska cieszy się bogactwem i różnorodnością pysznych potraw, którym trudno się oprzeć. Bogata historia kuchni rumuńskiej sprawiła, że wpływ na dania miały różne narody, które ukształtowały i udoskonaliły charakter tych potraw. Większość z nich przedstawiają pewne kamienie milowe, przez które przeszedł rumuński lud. Gustownie opowiadają historie, które dodają wyjątkowości Rumunii.

Rumuńska kuchnia wczoraj i dziś

Historia kuchni rumuńskiej jest oczywiście ściśle związana z historią kraju i wynika z jego położenia geograficznego. Położona na skrzyżowaniu dróg między Zachodem i Wschodem kuchnia rumuńska jest syntezą między Bałkanami i Europą Środkową, co nie oznacza, że ​​nie ma w niej elementów autentyczności. Podróże przez różne obszary kraju, już podjęte przez wielu szefów kuchni pragnących odkryć starożytne rumuńskie smaki, ujawniły przepisy zachowywane z pokolenia na pokolenie, często tylko przekazywane ustnie.

Rumuńska kuchnia, tak samo jak kultura, odzwierciedla, poprzez każde danie, rozległą historię kraju. Od czasów starożytnych głównym zajęciem Rumunów było rolnictwo, hodowla zwierząt i łowiectwo, dzięki czemu rumuńska kuchnia zawsze cieszyła się szeroką gamą produktów roślinnych, mięsnych i tradycyjnych produktów mlecznych. Zapiski starożytnych historyków przechowują informacje o sposobie jedzenia Daków: pieczone mięso, dziczyzna, gotowane warzywa, owoce takie jak winogrona, jabłka i gruszki, miód oraz gęste i pachnące czerwone wino.

Rumuńska kuchnia i wpływy zachodnie

Narody z którymi Rumunia zetknęła się, przyczyniły się do wzbogacenia jej kuchni. W ten sposób na potrawy rumuńskie wpłynęły kuchnia bałkańska, turecka, niemiecka, serbska, włoska oraz węgierska. Barszcz i dania warzywne to wpływ południowych lub wschodnich sąsiadów. Pilafuri, Ciulamaua, Gulasz, Tuslamaua, Musacaua, Ghiveciul, Zacusca, Faszerowana papryka, Baclava lub Sarailie to potrawy, które świadczą o kontakcie z cywilizacjami grecką, bułgarską lub turecką. Gastronomia Cesarstwa Austro-Węgierskiego wpłynęła na region Transylwanii i Banat oraz, z pewnymi ograniczeniami, na Bukowinę.

Jedną z tradycyjnych rumuńskich potraw jest Mamałyga (o której wspomniałam również tutaj), znacznie lepiej znana na świecie jako Polenta. W przeszłości używana jako substytut chleba, to danie zrobione z mąki kukurydzianej, wody i soli często znajduje się w tradycyjnych rumuńskich restauracjach, wraz z prostymi daniami z wieprzowiny lub wołowiny, rumuńskich serów i kiełbas, gołąbków lub dziczyzny.

Mimo tych sąsiedzkich wpływów na naszą kuchnie, mamy jednak coś własnego, co ostatecznie określa naszą specyfikę kulinarną, mianowicie sposób, w jaki połączyliśmy i ułożyliśmy różne składniki na talerzu. Np. tylko w Rumunii można jeść Sarmale z Mamałygą, kwaśną śmietaną i ostrą papryką lub Pastrami z owiec z Mamałygą.

Rumuńska kuchnia i wpływy kościelne

Ważny wpływ na rumuńską kulturę kulinarną wniósł nawet Kościół Prawosławny, poprzez święta organizowane z okazji różnych wydarzeń religijnych, na które przygotowywane są określone dania, takie jak Piftia, Cozonac, Caltaboșii, ale także dania z pokrzyw, stewii, barszczu z zieleni, Sarmale z ryżem i rodzynkami lub ryby gotowane na różne sposoby.

Istnieje wiele głosów, które mówią, że Sarmale to nie danie o rumuńskim pochodzeniu. Prawdą jest, że według źródeł, mielone mięso owinięte liściem kapusty to przepis znaleziony w całym obszarze basenu Morza Śródziemnego. Wiele narodów kwestionuje pochodzenie Sarmale. Rumunia nie jest jednym z nich. My przygotowujemy je na różne sposoby, w zależności od regionu kraju.

Kuchnia rumuńskich regionów

W 2018 Rumunia obchodziła stulecie, odkąd stała się jednolitym i suwerennym państwem. Wielkie Zjednoczenie z 1918 r. połączyło Rumunów z czterech historycznych prowincji, na zawsze uświęcając tożsamość tego narodu.

Jeśli chcemy szczegółowo porozmawiać o kuchni rumuńskiej, musimy przejść przez kuchnie każdego regionu osobno. Kuchnia z południowych regionów Rumunii (Oltenia, Muntenia i Dobrogea) ma ważne podobieństwa z kuchnią bułgarską, turecką, a nawet ukraińską, w południowo-zachodniej części kraju (Banat) wpływy pochodzą z Serbii i Węgier, na zachodzie i centrum (Crișana i Transylwania) spotykamy podobieństwa z pochodzenia węgierskiego i austriackiego, podczas gdy na północy (Maramureș i Bukovina) i na wschodzie (Mołdawia) występują wpływy zarówno austriackie, jak i ukraińskie oraz rosyjskie.

Transylwania

W Transylwanii wiadomo, że ludzie są wolniejsi, bardziej powściągliwi i spokojniejsi. Nic nie zakłóca ich spokoju i żadne danie stąd nie przypomina dań z innych regionów. Kuchnia z Transylwanii to wyjątkowa mieszanka tradycyjnych potraw rumuńskich, węgierskich i niemieckich. Ta unikalna kombinacja przyczyniła się do powstania takich potraw, których z pewnością nie można spróbować w innym miejscu.

Transylwania to kraina wędzonej wieprzowiny, boczku i przegrzebków, zup kwaszonych z estragonem, gulaszu z gęstymi sosami i obfitych ciast. Tutaj bardziej niż gdziekolwiek indziej, używana jest przyprawa ze słodkiej papryki. Z popularnych zup przygotowywanych w tym regionie można przypomnieć o zupie ze szczawiem, sałatką, fasolą lub strąkami fasoli, z wędzonymi żebrami, z wołowiną z makaronem, z kiełbasą, z wieprzowiny i ziemniaczkami. Nie wyobrażamy sobie obiadu bez Mamałygi i zawsze jest obecna w naszych daniach. Na wyjątkowe okazję  jest Mamałyga z serem pieczona na smalcu w piekarniku oraz Balmoșul (kasza kukurydziana gotowana z tłustą serwatką, która powstaje w wyniku przygotowywania słodkiego sera – Caș). Pod względem deserów można delektować się tortami oraz naleśnikami z przeróżnymi nadzieniami jak np. dżemy.

Wśród tradycyjnych dań z Transylwanii, których nie można pominąć to: Gulasz z Transylwanii, Kapusta a la Cluj oraz Śliwkowe Knedle (po rumuńsku Gombotii cu prune).

Gulasz z Transylwanii jest pochodną gulaszu węgierskiego przygotowanego przez Węgrów mieszkających w Rumunii. To danie dostosowane do smaku i potrzeb ludzi z tego regionu. Różni się od węgierskiego tym, że nie jest tak pikantne oraz zawiera więcej warzyw niż w oryginalnym przepisie.

Możesz pokusić się o stwierdzenie, że kapusta jest wszędzie taka sama, ale zmienisz na pewno zdanie po spróbowaniu Kapusty a la Cluj. Aromatyczna i pyszna kapusta przygotowywana przez mieszkańców miasta Cluj sprawia, że ​​wszystkie kubki smakowe tańczą z radości. Starannie duszona i doprawiona odrobiną Kaizer (boczku), kapusta a la Cluj jest jedną z potraw, których koniecznie musisz spróbować będąc w tym mieście.

Jeśli istnieje taki deser, który ma ten sam niezwykły smak niezależnie od pory roku, to zdecydowanie Knedle ze śliwkami. Na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że to nic nadzwyczajnego jednak natychmiast zakochuje się w nich każdy smakosz. Knedle ze śliwkami to deser w formie kuli, zrobiony z purée z ziemniaka wypełnionego śliwkami i obtoczony w  bułce tartej z cynamonem.

Jeżeli chodzi o napoje, znany jest fakt, że ludzie z Transylwanii kochają swoje domowe alkohole, jak np. Pălinca i Țuica. To mocne alkohole (mocniejsze niż w innych regionach kraju), przygotowywane z fermentowanych owoców takich jak śliwki, brzoskwinie i morele oraz odpowiednią ilości cukru. Taki alkohol idealnie nadaje się do zrównoważenia pełnowartościowych potraw kulinarnych. Jeżeli mówimy o winach, na ogół są raczej białe, zachowują kwaśny charakter gleb tego regionu, dzięki czemu pasują do obfitego jedzenia i nigdy nie brakuje ich na stołach świątecznych.

Mołdawia

Mówi się, że nigdzie na tej ziemi nie znajdziesz bardziej pracowitych gospodyń domowych niż w Mołdawii. Od świtu do zachodu słońca mołdawskie kobiety pracują albo w domu, albo w ogrodzie, na przemian. Po porządnym sprzątaniu i ogarnianiu domu, zaczynają przygotowywać składniki oraz dania, które będą serwowane wszystkim domownikom w porze lunchu. Z troską i poświęceniem, świeże składniki są przekształcane w potrawy, jedne smaczniejsze od drugich.

Kuchnia Mołdawska jest uważana jako najbogatsza kuchnia w Rumunii ponieważ praktycznie wszystkie dania są prawdziwymi dziełami sztuki. Tutaj znajdziemy opracowane potrawy, ze skomplikowanymi metodami gotowania, które rozłożone są nawet na kilka dni, szczególnie w przypadku potraw świątecznych. Nawet jeśli są złożone i wykonane bez oszczędzania na składnikach, mołdawskie potrawy nie są ciężkie. Natomiast mają bogaty smak, uzyskany dzięki niezwykłej dbałości o szczegóły.

Mołdawianie wolą zamiast wołowiny, białe mięso, drób, ale także wieprzowinę, a smalec jest używany dość często. W tym regionie znane są ciasta (paszteciki) z mięsem, pieczarkami, kapustą, kurczakiem lub wołowiną. Jedna z ulubionych zup (Ciorba) to ta z podrobami, czyli z żołądków, wątroby, skrzydełek, głów oraz nóg kur. Zazwyczaj zupy są zakwaszane barszczem i odsączone z jajkiem i śmietaną. W rzeczywistości śmietana ​​znajduje się w wielu mołdawskich potrawach, będąc uprzywilejowanym składnikiem, zwłaszcza na północy.

Inne mołdawskie specjały to Alivencile (danie z pieczonego krowiego sera) oraz Tochitura (to miks pokrojonego na kawałki mięsa z wieprzowiny i wewnętrznych organów smażone na smalcu). Wśród deserów należy wymienić Învârtita (w wolnym tłumaczeniu na j. polski: Zakręcona) czyli pieczone zrolowane, cienkie jak papieros kawałki ciasta, posypane orzechami i syropem.

Po przyjeździe do Mołdawii, niezależnie od tego, czy zdecydujesz się na pobyt w hotelu, pensjonacie czy bezpośrednio w domu niektórych mieszkańców, koniecznie musisz skosztować  Mołdawskie Pârjoale, Poale-n Brâu oraz Mucenicii Moldovenești.

Mołdawskie Pârjoale to rodzaj klopsików przygotowanych z mielonej wołowiny i wieprzowiny zmieszane z jajkami, suchym chlebem, przyprawami i solą. Po zhomogenizowaniu całej kompozycji powstają grudki (kulki), które przepuszcza się przez mąkę i smaży się na gorącym oleju. Mołdawskie Pârjoale mogą być podawane na ciepło lub na zimno, wraz z pieczonymi ziemniakami lub puree.

Poale-n Brâu to zdecydowanie najbardziej lubiany deser Mołdawian. Poale-n Brâu to rodzaj ciasta z serem i rodzynkami przygotowywany tradycyjną techniką kucharską według przepisu przekazywanego z pokolenia na pokolenie. To idealny deser na letni dzień. Technika przygotowania jest podobna do tej stosowanej do ciasta na Cozonac. Z tego powodu może to zabierać sporo czasu oraz sprawiać trudności początkowym kucharzom.

Mołdawscy Męczennicy (Mucenicii Moldovenești) to wypieki znane pod tą nazwą tylko przez tych, którzy nie mieszkają w Mołdawii, ponieważ miejscowi nazywają je Świętymi. „Święci” są przygotowywani co roku 9 marca i są najsłodszymi wypiekami, jakie kiedykolwiek spróbujesz. Podobnie w fakturze jak Cozonac, posmarowani miodem i posypani orzechami włoskimi, Święci są zdecydowanie jedną z potraw, których nie można przegapić podczas wizyty w Mołdawii.

Dobrogea

Dla miłośników dań rybnych region Dobrogea to niebo na ziemi. Dzięki setkom tradycyjnych przepisów zachowanych od czasów starożytnych, Dobrogeanie codziennie zachwycają swoich gości. W zależności od rodzaju ryby i pory dnia, w której są podawane, miejscowi mogą przygotować co najmniej dziesięć opcji podania każdego dania.

W okresie bezpośrednio po Pierwszej Wojnie Światowej, kiedy kurorty na wybrzeżu Morza Czarnego przeżywały błyskawiczny rozwój, kuchnia z tego regionu ulega wielu przemianom. W ten sposób odczuwa się wpływ największej europejskiej gastronomii. Asortyment lokalnych potraw jest wzbogacony, a ich smak staje się wyjątkowy. Specyficzny proces kulinarny tego regionu to pieczenie w piecu, czyli „frigerea la Proțap” (nazwa została zachowana od czasów przygotowywania potraw w piecach glinianych).

Tutejsza kuchnia opiera się na naturalnych zasobach tego obszaru: słodkowodnych i morskich rybach, mięsie owczym (szczególnie smacznym), ale odczuwa się także silny i orientalny, turecki wpływ dzięki określonym potrawom, charakteryzujących się obecnością rodzynek, orzechów i skoncentrowanych syropów.

Wśród zup (Ciorby) możemy wymienić zupę z flaków (Ciorba de burta), zupę rybną (kremowa zupa, przygotowana z kilku gatunków małych i dużych ryb, podawana osobno z sosem czosnkowym), zupa z głowy karpia. Lipowowie, pochodzący z Rosji, gotują zupę rybacką o nazwie „uha”, według starych rosyjskich przepisów z XVIII wieku.

Potrawy z ryb są bardzo liczne: pieczony karp, karp faszerowany orzechami i rodzynkami, karp z ryżem, a zwłaszcza karp na proțap (czyli karp w piekarniku), żeby wymienić tylko kilka. Jagnięcina i baranina przygotowywane są na różne sposoby, wśród których możemy wymienić jagnięcinę w postaci Pasztetów, Ostropel, Gulasz, Saslac (przygotowany w szpikulcu) i pieczone mięso z baraniny z dodatkiem ryżu. Niespotykane nigdzie indziej, specyficzne tego regionu są Sarmale (gołąbki) z ryżem i rodzynkami.

Warto wspomnieć o deserach tego regionu ponieważ odczuwalna w smaku jest obecność wpływów tureckich. Najbardziej znane słodkie potrawy to Baclavaua (dwie warstwy orzechów przeplatane między trzema warstwami ciasta, posmarowane masłem i zapiekane a na końcu, posmarowane syropem), Sarailiile (podobne do Baclavaua), Domowa Chałwa oraz Piernik. Również znany słodki deser to Ciasto Dobrogea z tartego, owczego Telemea (rodzaj rumuńskiego sera o którym napisałam tutaj) i zawinięte w foiegras.

Prócz tych potraw wymienionych powyżej, zdecydowanie musisz spróbować Plachia Dobrogeana, Bocanetele z Północ Dobrogea oraz Malasolca.

Plachia Dobrogeana to rodzaj gulaszu bez ziemniaków, do którego dodaje się ryby. Chociaż może wyglądać nieco inaczej niż potrawy, do których przyzwyczajeni są ludzie z innych części kraju,  Dobrogeanie gwarantują, że smak tego dania przekroczy wszelkie oczekiwania.

Bocanetele z Północnego regionu Dobrogea to placki z nieco grubszych warstw ciasta niż te stosowane do Ciasta Dobrogea, wypełnione owczym, słodkim serem o nazwie “urda”. Bocanetele Dobrogea, często przypominające dzieciństwo, uwielbiane są zarówno przez dorosłych, jak i przez dzieci.

Malasolca to gulasz z suszonych i solonych ryb, szczególnie ze szczupaka. Odsolona i gotowana, ryba podawana jest w towarzystwie ziemniaków, z sosem czosnkowym i dobrym winem. Ponieważ tylko Ci, którzy przeszli przez Deltę, słyszeli o Malasolca, polecana jest wycieczka nad brzegiem Dunaju, gdzie można spróbować najsmaczniejszych dań rybnych, w tym Malasolca.

Muntenia oraz Oltenia

Te regiony, które rozciągają się wzdłuż Dunaju, przez rumuńską Równinę i aż po Karpaty, słynęły z przyjęć wojewodów na cześć swoich zagranicznych gości. Tutejsza kuchnia jest lżejsza, w której warzywa zyskują większe znaczenie, szczególnie w zachodniej części kraju, gdzie klimat jest bardziej sprzyjający. Ta orientacja zaczęła dominować od czasów Rzymian, którzy mieli prawdziwą kulturę przygotowywania warzyw, i kontynuowana pod wpływem Serbów i Bułgarów, z kolei dużych producentów i konsumentów warzyw.

Kuchnia z regionu Muntenia charakteryzuje się wpływami kuchni francuskiej, ale także tureckiej. Ogólnie rzecz biorąc, jest wyrafinowana i subtelna, czuje się w niej wpływy stolicy. Kuchnia z regionu Oltenea jest mocno przyprawiona szczególnie z ostrą papryką oraz charakteryzuje się prostotą operacji kulinarnych. Najczęściej stosowaną obróbką cieplną jest gotowanie.

W obu regionach istnieje jednak wiele podobnych lub identycznych potraw, takich jak zupy (Ciorby), barszcze (Bors), steki z grilla lub Mititei. Wśród barszczy wymienić można Barszcz z łobodą, stewią, pokrzywą, kiełkami fasoli i klasyczny barszcz mięsny, a wśród Ciorby to Ciorba ziemniaczana, z fasolą, z kością wieprzową, Ciorba dyniowa faszerowana mięsem. Przygotowuje się także zupy, takie jak zupa pomidorowa oraz zupa z soczewicy.

Wśród sałat możemy wymienić przede wszystkim sałatkę z bakłażana, następnie sałatkę z zielonej fasoli z czosnkiem oraz sałatkę z ogórka. Tutaj przygotowuje się różne potrawy tak jak Pilafuri, Ciulamale z różnymi warzywami lub grzybami, Sarmale, a także szeroką gamę dań rybnych (makrela Dunajska, karp), z drobiu (z różnymi warzywami), potrawy z wołowiny i wieprzowiny, w tym różne warzywa nadziewane mięsem (dynie, bakłażan, ziemniaki). Szczególnie w Oltenii por jest na honorowym miejscu, przygotowywany w różnych formach. Oliwki znajdują się również w wielu potrawach. Desery obejmują pączki, budynie, naleśniki.

Țuica z Muntenii pozyskiwane głównie ze śliwek, ale także z innych owoców (jabłka lub gruszki) jest znacznie łagodniejsze i bardziej aromatyczne niż jej siostra z Transylwanii, o zawartości alkoholu około 30 promili. Stoki wzgórz o doskonałej ekspozycji na południe od Karpat nadają się do otrzymywania szerokiej gamy białych i czerwonych win, które można łatwo dopasować do dowolnego dania, od świeżych letnich sałatek po soczyste steki gotowane w piekarniku.

Podsumowanie

Zasadniczo kuchnia rumuńska zawsze była zdrowa, pożywna i zachwycała naturalnością i świeżością swoich produktów. Różnorodność była i pozostaje hasłem przewodnim ponieważ tutaj, w Rumunii, można spotykać niesamowitą ofertę dań z ryb, wieprzowiny, wołowiny, owiec lub drobiu, a także specjały z dziczyzny i wreszcie wiele rodzajów serów lub potraw z ekologicznych warzyw i owoców.

Od czasu do czasu, my Rumunii, lubimy przygotować potrawy charakterystyczne dla innych krajów, bez żadnego związku z kuchnią rumuńską, lubimy je i smakują nam, ale zawsze wracamy do tego, co jest rumuńskie, do naszych tradycji i zwyczajów kulinarnych. Pomimo wszystkich regionalnych niuansów, kuchnia rumuńska nadal wyraża jedność smaków i gustów. Pochodzące z różnych źródeł i opracowane z biegiem czasu, różne potrawy zostały zapożyczone między regionami, zwłaszcza po Wielkiej Unifikacji sprzed 100 lat. I tak powstał ten smak, który trudno zdefiniować słowami, ale który uznajemy za nasz, Rumuński smak.

Przepis na Rumuński Dżem z Rabarbarem

Czas przygotowania:15 minut, Czas gotowania: 1h i 30 minut, Czas wypuszczenia soku: 2h, Czas całkowity: około 4h

SKŁADNIKI:

  • 2 kg łodygi rabarbaru
  • 1 kg i 200 g cukru (może być biały, brązowy lub nawet fruktoza)
  • 1 duża cytryna
  • 4 słoiki o 300 – 330 gramów

Pobierz listę produktów:

 

 

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

  • Łodygi rabarbaru umyj, obierz ze skórki i pokrój na 1 cm kawałki.
  • W dużej misce, wymieszaj kawałki rabarbaru z cukrem.
  • Odstaw kompozycje na bok, na około 2 godziny aż rabarbar wypuści sok.
  • Postaw naczynie na dużym ogniu i zaczekaj aż do zagotowania się dania. Zmniejszaj ogień i gotuj kompozycje przez około 1 godzinę, mieszając od czasu do czasu aż zobaczysz, że rabarbar zmiękł.
  • Umyj i pokrój na ćwiartki 1 cytrynę. Dodaj kawałki cytryny do kompozycji. Gotuj dalej przez następne 30 minut, mieszając od czasu do czasu.
  • Po około półtorej godziny od zagotowania, kompozycja z rabarbarem powinna mieć objętość 2 razy mniejszą niż na początku.
  • Przygotuj słoiki. Na początku, dodaj 2 duże łyżki gorącego dżemu do każdego słoika. W ten sposób, każdy słoik przyzwyczaja się do wysokiej temperatury i nie będzie Ci pękał. Następnie, po kolei, dodaj całą kompozycje aż słoiki będą pełne. Szczelnie je zamykaj i przykryj je kocykiem aż ostygną. I dżem rabarbarowy gotowy 😊

Jeśli spróbujesz ten smaczny słodki-kwaśny przepis na dżem, koniecznie daj mi znać w komentarzu poniżej, jak Ci wyszło. Możesz także robić zdjęcie i oznaczyć mnie @gusto_pufuleti oraz używać hasztag #gotujezJulia na Instagramie, żeby nie przegapić Twojego postu. Szczęśliwego przygotowania dżemu! 😀

 

Ujawnienie: wszystkie obrazy i treści są chronione prawem autorskim. Proszę nie używać moich zdjęć bez uprzedniej zgody. Jeśli chcesz ponownie opublikować ten przepis, podaj proszę link do oryginalnego posta. Dziękuję za wsparcie www.pufuletigusto.pl

Bądź na bieżąco!

Zapisz się na newsletter. Pobierz bezpłatne kolorowanki dla dzieci i otrzymaj 10% rabatu na pierwsze zamówienie!

0